
Tisotumab vedotin-tftv
Tisotumab vedotin-tftv (Tivdak®) is een antilichaam-geneesmiddelconjugaat dat een antilichaam gericht tegen weefselfactor koppelt aan een geneesmiddel dat microtubuli remt.
Het is geïndiceerd voor de behandeling van volwassen patiënten met terugkerende of gemetastaseerde baarmoederhalskanker waarbij de ziekte is voortgeschreden tijdens of na chemotherapie.
De klasse therapeutica waartoe antilichaam-geneesmiddelconjugaten behoren, bevat middelen met drie componenten: het monoklonale antilichaam, de chemotherapeutische lading en de linker die deze moleculen verbindt. Sommige antilichamen kunnen meerdere linkers en verschillende ladingen bevatten. Het antilichaam is gericht tegen een celoppervlakreceptor op de kankercel. In essentie zijn antilichaam-geneesmiddelconjugaten een geavanceerde manier om therapeutica rechtstreeks in kankercellen af te leveren.
Weefselfactor komt in hoge mate tot expressie in baarmoederhalskankercellen en de concentratie ervan neemt toe bij patiënten met metastasen. Tisotumab vedotin-tftv is een humaan monoklonaal immunoglobuline G1-antilichaam dat gebruikmaakt van weefselfactor om de chemotherapeutische lading selectiever naar baarmoederhalskankercellen te transporteren. Hierdoor worden normale cellen in de omgeving gespaard en wordt nevenschade geminimaliseerd, wat een belangrijk nadeel is van chemotherapie.
Meer specifiek bestaat tisotumab vedotin-tftv uit een humaan antilichaam dat is gekoppeld aan een protease-afbreekbare linker voor een werkzame stof. Deze werkzame stof van tisotumab vedotin-tftv is monomethylauristatine E, een antimitotisch middel dat zich richt op de tubulineroute. Het bindt aan tubuline en remt de polymerisatie van microtubuli, wat leidt tot groeistop. De tubulinedynamiek is een belangrijk doelwit voor taxaan-chemotherapie. Een voordeel van tisotumab vedotin-tftv is de inductie van bystander killing door vrijgekomen monomethylauristatine E, wat een effect heeft op omliggende kankercellen.
De binding van het antilichaam aan de receptor zorgt ervoor dat het antilichaam-geneesmiddelconjugaat in de cel wordt opgenomen. Alternatief kan niet-specifieke endocytose of micropinocytose er ook voor zorgen dat de lading in de cel wordt opgenomen. Eenmaal in de cel vindt cellulair transport plaats en wordt de lading gesorteerd via de endosomale compartimenten. Deze compartimenten hebben een achtereenvolgens lagere pH-waarde, waardoor de lading loskomt van de linker en het antilichaam. Eenmaal vrij, verstoort de lading een belangrijk moleculair proces dat nodig is voor de kankercel. Meestal zijn deze processen betrokken bij DNA-synthese, transcriptie, celreplicatie of tubulinedynamiek die nodig is voor mitose. Wanneer deze cruciale processen herhaaldelijk mislukken, sterft de cel.



